**Pozwany:**
Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego
ul. Podgórna 7
65-057 Zielona Góra
NIP: 973-05-90-332REGON: 970770089 Wnoszę o:
1. Ustalenie, że pozwany naruszył dobra osobiste powoda w postaci wolności słowa i wolności prasy poprzez uniemożliwienie zadawania więcej niż jednego pytania podczas konferencji prasowej zorganizowanej w dniu 12 grudnia 2025 r., co stanowi tłumienie krytyki prasowej.
2. Nakazanie pozwanemu zaniechania dalszych naruszeń, w szczególności poprzez zapewnienie możliwości zadawania co najmniej np. dwóch czy trzech pytań przez każdego dziennikarza na przyszłych konferencjach prasowych.
3. Nakazanie pozwanemu złożenia oświadczenia o treści: "Przepraszamy Adam Fularz/ Merkuriusz Polski za naruszenie wolności słowa poprzez ograniczenie liczby pytań na konferencji prasowej w dniu 12,12,2025 r.. Zobowiązujemy się do respektowania wolności prasy w przyszłości." – w formie publikacji na stronie internetowej pozwanego oraz w "Nasz Lubuska" wydanie papierowe publikacji własnej Pozwanego.
4. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zadośćuczynienia pieniężnego w wysokości wpłaty na schronisko dla zwierząt za doznaną krzywdę moralną, na cel społeczny.
6. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie:
I. Stan faktyczny
W dniu [12 grudnia 2025 r.] pozwany zorganizował konferencję prasową dotyczącą likwidacji obszaru parku miejskiego przy Polanie Parku Poetów. Powód, jako akredytowany dziennikarz reprezentujący redakcję "Gazeta Zielonogorska", uczestniczył w niej w celu wykonywania swoich obowiązków zawodowych, w tym zadawania pytań w imieniu opinii publicznej.
Podczas konferencji pozwany wprowadził regułę ograniczającą każdego dziennikarza do zadawania wyłącznie jednego pytania, uniemożliwiając tym samym pogłębioną dyskusję, zadawanie pytań uzupełniających oraz krytyczną analizę przedstawianych informacji. Gdy powód próbował zadać drugie pytanie dotyczące np. kontrowersyjnego aspektu polityki likwidacji parku pod szpital ze szkołą, został uciszony przez Pana Zbigniewa słowami "Pan już zadawał pytanie". Konferencja została pospiesznie zakończona przez Pana Zbigniewa, co uniemożliwiło mu pełnienie roli prasowej mimo zadawania pytań uzupełniających po zakończeniu konferencji dla prasy. Pozwany dozwolił tylko na 1 pyta
nie i zakończył konferencję. Są to praktyki typowe dla krajów totalitarnych i autorytarnych.
Takie działanie stanowi bezpośrednie tłumienie krytyki prasowej, ograniczając swobodę zadawania pytań i uzyskiwania informacji, co jest żywotne dla funkcjonowania wolnych mediów w demokratycznym społeczeństwie. Powód doznał krzywdy moralnej w postaci upokorzenia, frustracji oraz utraty możliwości wykonania pracy zawodowej, a nerwowa reakcja Pana Zbigniewa go upokorzyła, wpłynęło na jego reputację jako dziennikarza.
II. Podstawa prawna
1. [Utrudnianie lub tłumienie krytyki prasowej] - Art. 44. -k.k.
1. Kto utrudnia lub tłumi krytykę prasową - podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. Zgodnie z art. 23 Kodeksu cywilnego (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 ze zm.), dobra osobiste człowieka, w szczególności wolność, cześć, dobre imię, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Wolność słowa i wolność prasy stanowią dobra osobiste, co potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego (np. wyrok SN z 28 kwietnia 2021 r., sygn. I CSKP 87/21).
2. Art. 24 § 1 KC przewiduje, że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, a w razie dokonanego naruszenia – również dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności złożenia oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie.
3. Art. 24 § 2 KC oraz art. 448 KC pozwalają na żądanie zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny, jeśli naruszenie było zawinione. W niniejszej sprawie naruszenie jest bezprawne i zawinione, gdyż pozwany świadomie wprowadził ograniczenia sprzeczne z zasadami wolności prasy.
4. Dodatkową podstawę stanowi Konstytucja RP: art. 14 (Rzeczpospolita Polska zapewnia wolność prasy i innych środków społecznego przekazu), art. 54 (każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji) oraz art. 61 (prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej).
5. Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz.U. 1984 nr 5 poz. 24 ze zm.), w szczególności art. 1 (prasa korzysta z wolności wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnej informacji), art. 10 (zadaniem dziennikarza jest realizacja prawa społeczeństwa do informacji). Ograniczenie pytań na konferencji prasowej narusza te przepisy, uniemożliwiając realizację misji prasowej.
Naruszenie ma charakter bezprawny, gdyż nie istnieje podstawa prawna do takiego ograniczenia wolności prasy w demokratycznym państwie. Powód nie podjął próby mediacji, gdyż charakter naruszenia (publiczny i systemowy) czyni ją bezcelową.
### III. Dowody
1. Nagranie audio z konferencji prasowej
Komentarze
Prześlij komentarz